“Αύριο αναχωρώ για την έρημο, μάνα.
Πρέπει να χάσω τον κόσμο ώστε να μπορώ να μιλάω εξ ονόματός του.
Πρέπει να θαφτώ στη σιωπή για να δικαιούμαι να έχω φωνή.
Θα γυρίσω όταν μπορέσω.”
Είκοσι έξι γράμματα χαμένα για αιώνες.
Ήρθαν στο φως πριν λίγα χρόνια, αν και η γνησιότητά τους αμφισβητήθηκε.
Καταγράφουν θραυσματικά την πορεία ενός ανθρώπου στον κόσμο.
Τις σκέψεις και όσα ένιωσε.
Χαρά, αγωνία, πίστη, αμφιβολία, κούραση, γαλήνη.
Πιο πολύ το θαύμα.
Την αγάπη.
«Διαβάζοντας τα κείμενα του Χαρίτου ξαναβρίσκεις την πίστη σου, αν όχι στον Θεό, στην καλοσύνη. Ένα μικρό θαύμα».
– Αναστασία Καμβύση, Marie Claire
«[…] Τα γράμματα αυτά είναι καταφύγιο. Σε αυτό μπορούν να εισέλθουν οι αθώοι, οι μετανοούντες και τα παιδιά του όλων των χρόνων. Η λεπτομέρεια που σώζει ο Χαρίτος είναι η βεβαιότητα πως όλα είναι δικά μας και τίποτα δεν μας ανήκει. Η προσπάθεια του συγγραφέα φτάνει σε μας χωρίς θυμό, μικρότητα, κακία. Μια αξιοπρεπής λύπη και μια έντιμη εξομολόγηση διατρέχει αυτά τα 26 γράμματα. Και όσο εμείς τα διαβάζουμε, τόσο τα ευαγγέλια ξαναγράφονται για μας, από εμάς.»
– Αλέξανδρος Στεργιόπουλος, Το Περιοδικό
https://www.toperiodiko.gr/γράμματα-στην-παναγία-του-κυριάκου/
«[…] Ο Χαρίτος, εν τέλει, δεν γράφει απλώς έναν θρησκευτικό μονόλογο, στήνει μια ιδιότυπη μυθοπλασία της θείας μοναξιάς, εγγεγραμμένη στον τόνο και στην ηθική της ύστερης γραφής. Ενταγμένο στο corpus εκείνων των κειμένων που τολμούν να φανταστούν τον Χριστό ως συγγραφέα και όχι ως κήρυκα, το έργο του Χαρίτου συγκροτείται ως μια αποφατική ποιητική, όπου η απουσία της απάντησης είναι η ίδια η απάντηση.»
Μάνος Λαμπράκης,
https://www.facebook.com/photo/?fbid=10059024934211337
Ο Γιώργος Βέλτσος διάβασε και γράφει για το βιβλίο:
https://www.tovima.gr/2025/05/20/opinions/karampoles/
